Wprowadzenie zawiera wiedzę ogólnodostępną, zaś pozostała część tekstu (szczegóły dotyczące wierzeń i praktyki szamańskiej) to wiedza znana jedynie Indianom i nielicznym osobom zaznajomionym bliżej z ich zwyczajami.

Wraz z przybyciem na tereny „Nowego Świata”, biali napotkali autochtoniczną ludność tych ziem: plemiona Indiańskie. Białym wydały się one dzikusami, cywilizacyjnie i technologicznie będącymi daleko za osiągnięciami Europejczyków. Tak też myślano o Indianach, przyznając im więcej lub mniej praw, proponując europeizację i przyjęcie zwyczajów białych (wraz z np. prawem do posiadania niewolników (sic!), oferując względną autonomię na wydzielonych terenach, wreszcie dążąc do ich wysiedlenia, bądź eksterminacji. Burzliwa historia relacji i wojen Indiańsko – amerykańskich jest tematem, na zupełnie inną opowieść. Przyjrzyjmy się bliżej temu, co przenika Indiańską kulturę, co przekazywane jest z pokolenia na pokolenie wybranym kobietom i mężczyznom, czego boją się biali, a co szanują wszystkie plemiona – magii Ducha.

Wierzenia Indian:
Dla białego człowieka wierzenia Indian wydają się prymitywne i często niezrozumiałe. Choćby stosunek do Ziemi, Wielkiej Matki, tej, która nas żywi. Zamiast ją zdobywać i posiadać, Czerwonoskórzy uważają ją za bliską, wymagającą troski. Ziemia jest częścią ich, a oni częścią Ziemi. Życie przenika i uświęca wszystko: góry, strumienie, ostępy leśne. Mówią i śpiewają o Wielkim Duchu, Wakan Tanka, boskiej sile, która przenika cały świat, pierwszej istocie i twórcy wszechświata.

Wierzą, że wszystkie żyjące istoty są obdarzone świadomością i należy je obdarzać szacunkiem. Uważają, że wszyscy są braćmi i siostrami: z orłem lecącym wysoko na niebie, z chyżą sarną, ze strumieniem i ze starym drzewem. Światy przenikają się, duchy zwierząt mogą ich usłyszeć, opiekują się nimi, i można z nimi rozmawiać ustami szamana.
Postawa wzajemnego szacunku i troski znajduje odbicie w wierzeniach, ceremoniach i rytuałach. Podstawą relacji ze światem jest zachowanie równowagi, korzystanie z darów ziemi z umiarem, świadomość jedności ze światem.

Komentarz: Poszczególne podania religijne i zwyczaje nieco różnią się w zależności od plemienia, pozostają jednak zgodne z powyższym zarysem filozofii indiańskiej. Zachęcamy, by w inspiracji do historii postaci czerpać z różnych tradycji i baśni, muzyki szamańskiej, literatury. Pewne ustalenia dotyczące zwyczajów plemienia Huoma będą zależne od graczy z tej frakcji.

Szamani i magia Ducha:
Szamani pełnią w plemieniu kilka funkcji, zarówno religijnych, jak i społecznych. Szaman jest czarownikiem, który rozmawia z duchami i prowadzi obrzędy religijne, potrafi wyjaśnić znaczenie snów i przewidywać przyszłość. Jest także uzdrowicielem, filozofem i poetą. Szaman doradza całemu plemieniu tak w sprawach codziennych, jak i w ważnych sprawach politycznych.

Szaman jest osobą „szczególnie naznaczoną”. Posiada określone predyspozycje możliwe do rozpoznania przez wtajemniczonych. Już w jego młodości pojawiają się znaki, mówiące o tym, że po odpowiednim treningu będzie mógł być tym, który widzi, czuje i wie więcej. Wiedza i umiejętności przekazywane są z mistrza na ucznia. Zazwyczaj szaman wybiera swego następcę spośród bystrych chłopców lub dziewcząt, gdy są jeszcze dziećmi. Zapewnia to ciągłość wiedzy i czas potrzebny, aby uczeń zdobył niezbędne doświadczenie.

Szczególną mocą, znakiem tego, że szaman został wybrany przez duchy i przodków, jest zdolność wchodzenia w trans, który umożliwia kontakt z niewidzialnym i podróż między światami. Tym samym szaman jest też pośrednikiem między plemieniem, a jego najbliższym opiekunem, którym jest Totem. Totem sprzyja plemieniu na różne sposoby: zna tajemnice i odpowiedzi, dzieli się swoją mądrością, jest pośrednikiem w kontaktach z duchami zmarłych, a gdy jego dzieci są w potrzebie – użycza im swojej siły i pierwotnej natury.

Rytuały szaman odprawiać może w różnych miejscach: przy strumieniu, przy wielkim ogniu, w lesie, czy na szczycie góry. Żeby skontaktować się z Opiekunem najlepiej zanurzyć się w trans w Świętym Namiocie.

Komentarz: Szaman ma możliwość kontaktowania się z duchami, czyni to poprzez odpowiednie rytuały, podczas których wchodzi w trans. Kształt rytuałów zależny jest od inwencji gracza, ważne by zawierał on elementy związane z tradycją indiańską np.: śpiew, grę na bębnie, taniec.

Przykładowe rekwizyty: zioła, wywary roślinne, części zwierząt (np. pióra, kości, skóry), maski, rytualny strój, amulety, laska szamańska, przedmioty związane z symboliką żywiołów i duchów zwierząt, instrumenty (bębenek, flet), zioła do palenia (kadzidła).

Święty Namiot, to miejsce gdzie możliwa jest rozmowa z Totemem. Szaman odgrywa w namiocie (ewentualnie w bliskiej odległości od niego, w wiosce), rytuał wejścia w trans. Po udanym rytuale może porozmawiać z Totemem.

Dzięki mocy Totemu możliwa jest rozmowa z niedawno zmarłym człowiekiem. W tym celu ciało należy złożyć w Świętym Namiocie i po odpowiednim rytuale, szaman może porozmawiać z duchem zmarłego.

Totem plemienia zostanie wybrany przez graczy z frakcji Indian.

Kiedy Biegniemy z Duchami:
Wśród opowieści snutych przy ognisku, są takie, które sprawiają, że dzieci wstrzymują oddech, a starsi zamyślają się, czasem posępniejąc. To podania o Biegnących z Duchami, czyli tych, których we władanie wziął Opiekun. Odpowiedni rytuał i prośby szamana, mogą sprawić, że totemiczne zwierzę związane z plemieniem wniknie w człowieka dając mu swoją siłę, ale i wszechogarniającą dzikość. Biegnący z Duchem Wilka zyska niezwykłą siłę i odporność, ale też instynkt drapieżcy, potrzebę pogoni za zwierzyną, obrony swego terytorium i stada. Ten niebezpieczny i tajemniczy Bieg trwa, aż do momentu, kiedy kolejnym rytuałem szaman oddzieli duchy Indianina i zwierzęcia, czasem jednak pozostaje ślad, a Biegnący nie zawsze potrafi zapanować nad kierunkiem biegu.

Komentarz: Totem może zawładnąć członkiem plemienia, dając mu cechy zwierzęcia, taka osoba może posiadać naturalną broń np. pazury, będzie też bardziej odporna na obrażenia (lub inna zmiana zależna od charakteru Totemu). Od odprawienia przez szamana rytuału Biegu, aż do rytuału Oddzielenia, osoba zobowiązana jest odgrywać ten stan.
Do rytuału niezbędne są rekwizyty i elementy stroju symbolizujące totemiczne zwierzę np. pazury, ogon, maska, kły, malowidła na twarzy.

Uzdrawianie i leczenie:
Ważną funkcją, jaką w społeczności Indian pełnia szamani, to uzdrawianie. Indianie nie rozróżniają wyraźnie choroby ducha od chorób ciała, człowiek jest całością, na którą wpływa zarówno widzialne jak i niewidzialne; na przykład: zły urok, zemsta duchów, niespłacone długi zaciągnięte przez przodków.

Dlatego też by uleczyć, szaman odprawia nad chorym odpowiednie rytuały zabierając go do świata duchów, gdzie znajduje się mądrość przodków i odpowiedzi na pytania związane z chorobą. W uzdrawianiu, jak i w innych rytuałach Indianie wykorzystują dary ziemi i siłę żywiołów: zioła, rośliny, części zwierząt (np. pióra, kości), kamienie, glinki, żar ognia i czystość wody.

Jeśli chodzi o leczenie szamani znają się na medycynie także w sensie, w jakim rozumieją ją biali np. korzystając z leków ziołowych i wywarów, jednak leczenie rozumieją nieco inaczej, a we wpływaniu i ingerencji w ciało, nie dorównają znawcom Alchemii.

Komentarz: W przypadku poważniejszych chorób i problemów, szaman może zwrócić się o radę do duchów, a zwłaszcza do Totemu (patrz wyżej).
Użycie ziół, wywarów i rytuałów leczenia opiera się w całości na mechanice DKWDDK, co w praktyce oznacza, że efekt działań zależny będzie od tego na ile rytuał/zabiegi będą przekonujące dla chorego (odegranie, efektowność, klimat, oraz odpowiednie, zgodne z wierzeniami Indian rekwizyty).